In cocaine gepaneerd meisjes dansen erotiserend op de dansvloer. Strakke t-shirts donker gekleurd van het zweet opgezweept door de activerende xtc pillen en andere oppompende amfitamine bewegen sierlijk mee met de strakke en naar keurslijf gevormde lichamen. De zware en duivels klinkende bass drijft het volk tesamen als een groot orgasme. Glimmende zweet parels druipen van neuzen gedwongen door de zwaartekracht en versterkt door de bassgolven. Pupillen sperren zich wijd open om zich daarna geirriteerd weer snel dicht te knijpen door de flikkerende lampen en schetterende flitsen. Stoere jongens glimlachen zich het bier naar binnen met hetzelfde gemak als dat ze straks de meiden naar keus naar buiten glimlachen. De gewilde meiden glimlachen elkaar in geheimtaal signalen door die laten weten dat ze dankzij de vele rum en chemicalie drankjes zeer ontvankelijk zijn geworden en geen vat meer hebben op de realiteit. Geheel op de hoogte van de realiteit sta ik op afstand, enkele meters fysiek. Maar emotioneel kunnen het miljarden kilometers zijn. Niet immuun voor hormonen drijft het beeld van deze pulserende en ranke lichamen mij tot de dansvloer maar eenmaal dichtbij bekruipt mij een onprettig gevoel. Schokkerig doe ik een verwoede poging mij te mengen tot de pulserende beat maar alsmaar tevergeefs. De tentakels die zich stevig vat op de mensen op de dansvloer glibberd zich om mijn lichaam maar kan zich niet vatten. Verwoed poog ik het nochmaals maar tevergeefs. Ik stamel achteruit, en zoek bibberig de muur. Ik leun, en kijk. Bestel nog maar een biertje, kijk nog een beetje en besluit dat ik hier toch echt niet thuis hoor. Al zou ik mij hier glimlachend kunnen vermaken zou ik toch nooit mijn geluk kunnen vinden in dit schnitzelparadijs.