Woa, het was mij het culturele weekje wel. Het web op gegaan, en alle Japanse films uitgezocht en een lijstje gemaakt met wat ik wilde gaan zien. Alle films waren mooi op zichzelf, maar echte uitblinkers waren Bambi (heart) Bone, Yaji en Kita en de niet Japanse film die ik toevallig ertussen had gezet: La Perrera. Heel erg vet is dat bij veel films de regisseur in de zaal aanwezig is en een klein introotje geeft en bij afsluiting nog een vragenuurtje heeft. Vaak bezochten de regisseurs ook elkaars films en stelden ze elkaar vragen wat best een extra dimensie geeft aan wat je gezien hebt. Ook ergernissen treden op bij een film. Zo werd ik bij de film The Great Yokai War van Takashi Miike vergezeld door een vrouw naast me die zo een zware alcoholadem had dat ik bang was dat mijn coke, een rum-coke zou worden. Ook tijdens Raccoon Princess was het niet allemaal pais en vree. Een groepje dames van rond de 50 had blijkbaar de beschrijving van de film niet gelezen en begonnen telkens te kreunen als er een liedje opgestart werd in de film. In de beschrijving stond "operette". Dus recht tot zuchten heb je niet als je dat ook krijgt. De onverlaten konden het ook net laten te lachen bij de meeste zielige sc?nes van de film en op momenten van pure spanning werd gekletst over de absurde kleding van de krijgers. Toch was het een intensieve week met 11 films die elkaar op hoog tempo opvolgden. Films die varieerden van homo-drugstrips (Yaji & Kita), drama over drugs (La Pererra), kindermisbruik (Bambi (heart) Bone), pure beelden (Clear People), fantasy a la Harry Potter en Lord of the Rings (The Great Yokai War), moord uit onmacht en liefde (Lost Hum en Heart Beating in The Dark), manisch depressiviteit (The Volatile Woman) en een heuse operette over verboden liefde en jaloezie in Raccoon Princess.
En alsof dat nog niet genoeg was ook nog eens een punkrock concert van MxPx in de melkweg ertussen door.
En nu is het zaterdag en ben ik ziek...
-Sickboy, Rik